پرندۀ دلم
به هوایت پرکشیدُ بر شانه های پرنجابتت
آشیانه ساخت
تو سپیدار سبز خیالم
با باد و طوفان نیامیز
که واژه هایم
خانه شان بر باد ست

با یه سلام سرد و سرسری نیومدی
که با یک خداحافظیِ ساده بشه
به خدا سپردت

کاریو می کنم که همیشه می کردم

دعا که رها بشه اون ریسمان پوسیده

از پاهات

که رد شِه اون سنگریزه ها

از سرِ راهت

کاش می شد این لحظه را شعر کنم;

وقتی مغرور و کلافه گفتی:

''دلتنگتم''

لحظاتی در زندگی هست
که مایلیم هرگز به انتها نرسد
تو با اعجاز
این لحظه ها را مشدد می کنی
با خدایی
در کعب چشمانت
شعری بسیار
سکوتی سرشار

عمری ست از تو گفته ام ای جان! در لفاف

زیباترین حرف دلم،

عین

شین

قاف

در دنیای صفر و یک اگرغرق شدی

ناچاری به اشک های ساختگی

و لبخندهای نمایشگرایانه ی عده ای زن بیمار

دل خوش کنی مَرد!

زندگی چیزی جز بوسیدن دست مادرت

بوییدن آغوش همسرت

نوازش فرزندت نیست

به دنیای صفر و یک اگر دل خوش کنی

رویاهاتو به صفر میبازی!

چه جای غم که پاییز

برگ برگ° ریخت و به نیمه رسید

وقتی

چشمان بهاری ات

عشق می نوازد همچنان


*زن به معنی ِگدایی کردن محبت و جایی حرکات تصنعی نیست.
دراین زمانه ای که هرزنی از راه رسید خودش را باران نامید، باران حقیقی ات رو بفرست روزگار برای دل های درمانده

تمام نمی شوی هرگز
و من هرگز از راهِ رفته باز نمی گردم
تو یک همیشه ای
و من به راهِ دوست داشتنت
بی بن بستُ دوراهی ادامه می دهم

تو زنده ای تا عشق

بی اندازه شود...